Jak wybrać właściwą podstawę prawną przekazywania danych osobowych poza EOG

Dlaczego występuje odrębna regulacja dotycząca przekazywania danych poza EOG (a więc poza państwa Unii Europejskiej, Norwegię, Islandię i Liechtenstein)? Odpowiedź znajduje się w motywie 116 RODO: „Transgraniczne przekazywanie danych osobowych poza Unią może spowodować wzrost ryzyka, że osoby fizyczne nie będą mogły wykonywać prawa do ochrony danych osobowych, w szczególności w celu ochrony przed niezgodnym z prawem wykorzystaniem lub ujawnieniem tych informacji. Jednocześnie organy nadzorcze mogą uznać, że nie są w stanie rozpatrzyć skargi lub przeprowadzić postępowania w sprawie działalności, która ma miejsce poza granicami ich państwa”. Z tego powodu, w razie zamiaru przekazania danych osobowych poza EOG, należy zrealizować postanowienia art. 44–50 RODO. Mogą to ułatwić poniższe kroki.

Krok 1: ustalenie szczegółów przekazywania danych poza EOG

Z motywu 101 RODO wynika, że art. 44–50 RODO mają zastosowanie, gdy dane osobowe są lub mają być przetwarzane po ich przekazaniu poza EOG. Chodzi więc o przekazywanie danych administratorom, podmiotom przetwarzającym lub innym odbiorcom poza EOG. Przekazywanie musi być aktywne. Jeśli Twoim ostatnim działaniem jest ujawnienie danych w Polsce (np. na Twojej stronie internetowej), to sama możliwość dostępu z państw trzecich nie oznacza, że przekazujesz dane poza EOG. Jak wynika ze stanowiska Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD), dane przekazujemy poza EOG, jeśli robimy to świadomie lub naszą intencją jest udostępnienie danych na rzecz osób spoza EOG.

Przykład:
Jak wskazuje EIOD, włamanie się na stronę internetową lub sam fakt, że ze względu na strukturę sieci dane mogą przekroczyć granice EOG, nie oznacza jeszcze przekazywania danych poza EOG.

Wskazówka:
Jeśli w Twoim przypadku dochodzi do przekazywania danych poza EOG, w ramach pierwszego kroku należy zidentyfikować, w jakim kontekście, zakresie, z jaką częstotliwością i do jakich państw trzecich lub organizacji międzynarodowych dane mają być przekazywane.

Rzetelny opis przepływów danych poza EOG nie musi oznaczać przejścia do następnego kroku. Może on bowiem uświadomić, że przekazywanie danych byłoby nieuzasadnione lub miałoby zbyt szeroki zakres – z tego powodu analizy należy dokonać jeszcze przed rozpoczęciem przekazywania.

CZYTAJ WIĘCEJ: Jak uwzględnić prywatność w fazie projektowania?

Krok 2: identyfikacja zagrożeń związanych z przetwarzaniem danych poza EOG

Zanim zastanowimy się nad formalną podstawą prawną, oceńmy, czy po przekazaniu dane osobowe będą rzeczywiście bezpieczne. Jeśli nie mamy pewności, to niezależnie od podstawy prawnej nie powinniśmy ryzykować naruszenia bezpieczeństwa informacji i szkody dla osób, których dane dotyczą.

Przykład:
Jeżeli powierzamy przetwarzanie danych podmiotowi spoza EOG, to oprócz odpowiedniej podstawy prawnej i umowy powierzenia przetwarzania powinniśmy się upewnić, czy stosuje on odpowiednie środki bezpieczeństwa – np. zwrócić się z prośbą o wypełnienie listy kontrolnej.

Zagrożenia nie dotyczą jedynie podmiotu, któremu przekazujemy dane, lecz także jurysdykcji, w której funkcjonuje. Nawet zaufany kontrahent może podlegać obowiązkom prawnym odbiegającym od polskich realiów czy przetwarzać dane w państwie, gdzie w zasadzie nie funkcjonują zasady ochrony danych osobowych.

CZYTAJ WIĘCEJ: DPIA - udostępniamy formularz

Krok 3: wybór podstawy prawnej zapewniającej najwyższy stopień zgodności

Najwięcej niejasności budzi krok trzeci, a więc wybór właściwej podstawy prawnej. Zanim przejdziemy do sugerowanej kolejności podstaw prawnych dla większości operacji przetwarzania, przypomnijmy o następujących wyjątkach:

  • Odbierz pakiet bezpłatnych poradników i mikroszkoleń RODO

    Dołącz do grona czytelników naszego biuletynu, odbierz bezpłatny pakiet i trzymaj rękę na pulsie.
    ODBIERZ PAKIET
    Art. 85 ust. 2 RODO przewiduje możliwość przyjęcia przez poszczególne państwa wyjątków przy przetwarzaniu danych do celów dziennikarskich lub do celów wypowiedzi akademickiej, artystycznej lub literackiej. W chwili publikacji tego artykułu nie ma takich przepisów, lecz należy monitorować stan prawny w tym zakresie.
  • Art. 49 ust. 1 lit. g RODO przewiduje wyjątek, gdy przekazanie następuje z rejestru, który zgodnie z prawem Unii lub państwa członkowskiego ma służyć za źródło informacji dla ogółu obywateli i który jest dostępny dla ogółu obywateli lub dla każdej osoby mogącej wykazać prawnie uzasadniony interes – ale wyłącznie w zakresie, w jakim w danym przypadku spełnione zostały warunki takiego dostępu określone w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego.
  • Nawet w braku innych podstaw prawnych dopuszczalne jest przekazywanie niezbędne w świetle ważnych względów interesu publicznego, przy czym taki interes publiczny musi być uznany w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator (art. 49 ust. 1 lit. d i art. 49 ust. 4 RODO). Przykłady wskazuje motyw 112 RODO: „Wyjątki te powinny mieć w szczególności zastosowanie do przekazywania danych wymaganego i niezbędnego z uwagi na ważne względy interesu publicznego, na przykład do międzynarodowej wymiany danych między organami ds. konkurencji, organami podatkowymi lub celnymi, organami nadzoru finansowego, służbami odpowiedzialnymi za sprawy zabezpieczenia społecznego lub za zdrowie publiczne, na przykład w przypadku ustalania kontaktów zakaźnych w razie chorób zakaźnych lub w celu zmniejszenia lub wyeliminowania dopingu w sporcie”.

RODO. Wspracie się przydaje!

W odniesieniu do wszelkich innych przypadków przekazywania danych osobowych powinniśmy wybrać taką podstawę, która zapewnia najwyższy poziom ochrony danych osobowych, biorąc pod uwagę, że:

  • najbezpieczniej jest przekazywać dane, jeśli Komisja Europejska stwierdzi, że państwo trzecie, terytorium lub określony sektor lub określone sektory w tym państwie trzecim, lub dana organizacja międzynarodowa zapewniają odpowiedni stopień ochrony (art. 45 ust. 1 oraz – w przypadku decyzji sprzed RODO – art. 45 ust. 9 RODO);
  • w braku decyzji Komisji polecamy stosować standardowe klauzule umowne (art. 46 ust. 2 lit. c lub d RODO). Są to klauzule zatwierdzone przez Komisję, dostępne na jej stronie internetowej (tutaj w języku polskim). Klauzule obejmują jedynie przekazywanie danych między stronami umów – dwoma administratorami lub administratorem i podmiotem przetwarzającym. Nie ma więc możliwości automatycznego skorzystania z klauzul w razie dalszego powierzenia przetwarzania (klauzule w tym zakresie nie wyszły spoza etapu projektu). W przypadku sektora publicznego właściwszą podstawą prawną jest jednak prawnie wiążący i egzekwowalny instrument między organami lub podmiotami publicznymi (art. 46 ust. 2 lit. a RODO).

Odpowiednią podstawę prawną zapewniają także wiążące reguły korporacyjne (ang. binding corporate rules – BCR; art. 47 RODO). Jak wynika z motywu 110 RODO, podstawa ta dotyczy grupy przedsiębiorstw lub grupy przedsiębiorców prowadzących wspólną działalność gospodarczą. Decyzje są zatwierdzane przez organy nadzorcze – przykłady można znaleźć na archiwalnej stronie GIODO lub organu brytyjskiego (ICO). Projekt reguł oraz wniosek do wiodącego organu nadzorczego można przygotować, opierając się na „Dokumencie roboczym dotyczącym wiążących reguł korporacyjnych dla administratorów” lub „Dokumencie roboczym dotyczącym wiążących reguł korporacyjnych dla podmiotów przetwarzających” (język angielski). Zasady procesowania wniosku przez organ opisuje z kolei „Dokument roboczy dotyczący procedury zatwierdzania wiążących reguł korporacyjnych dla administratorów i podmiotów przetwarzających” (wp263 rev.01).

W dalszej kolejności należy wziąć pod uwagę następujące podstawy prawne:

  • niezbędność do wykonania umowy między osobą, której dane dotyczą, a administratorem lub do wprowadzenia w życie środków przedumownych podejmowanych na żądanie osoby, której dane dotyczą (art. 49 ust. 1 lit. b RODO), albo niezbędność do zawarcia lub wykonania umowy zawartej w interesie osoby, której dane dotyczą, między administratorem a inną osobą fizyczną lub prawną (art. 49 ust. 1 lit. c RODO) – o niezbędności możemy mówić wtedy, gdy zidentyfikujemy ścisłe i znaczne powiązanie między przekazaniem danych a celami umowy (więcej zob. w naszym artykule: „Jak zawierać umowy online, aby były ważne (nie tylko) w świetle RODO?”, omawiającym wytyczne EROD 2/2019 w sprawie przetwarzania danych osobowych zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b RODO w kontekście świadczenia usług online osobom, których dane dotyczą). W razie sporu kluczowe będzie jednak wykazanie „ścisłego i znacznego powiązania” między przekazaniem danych a umową zawartą przez administratora danych z inną osobą fizyczną lub prawną – w interesie osoby, której dane dotyczą. Jak wynika z wytycznych EROD 2/2018 w sprawie wyjątków ustanowionych w art. 49 RODO: „Wyjątku tego nie można zastosować, na przykład jeśli grupa przedsiębiorstw, w celach związanych z działalnością gospodarczą, scentralizowała funkcje zarządzania płatnościami i zasobami ludzkimi w odniesieniu do wszystkich pracowników w państwie trzecim, ponieważ nie istnieje bezpośredni ani obiektywny związek między wykonaniem umowy o pracę a takim przekazaniem”;
  • niezbędność do ustalenia, dochodzenia lub ochrony roszczeń (art. 49 ust. 1 lit. e RODO) – w wytycznych 2/2018 EROD wyjaśniła jednak: „Wyjątku nie można zastosować, aby uzasadnić przekazanie danych osobowych ze względu na samą możliwość, że postępowanie sądowe lub procedura formalna mogą zostać wszczęte w przyszłości”. […] odnośne postępowanie musi posiadać podstawę prawną, w tym formalną, określoną w prawie procedurę, jednak niekoniecznie ogranicza się do postępowania sądowego czy administracyjnego”. Jednocześnie zgodnie z art. 49 ust. 3 RODO wyjątek ten można stosować do działalności prowadzonej przez organy publiczne w ramach wykonywania przysługujących im uprawnień publicznych;
  • niezbędność do ochrony żywotnych interesów osoby, których dane dotyczą, lub innych osób, jeżeli osoba, której dane dotyczą, jest fizycznie lub prawnie niezdolna do wyrażenia zgody (art. 49 ust. 1 lit. f RODO) – zgodnie z wytycznymi 2/2018 wyjątek ma zastosowanie, „gdy dane przekazywane są w sytuacji zagrożenia zdrowia, jeżeli uznaje się, że takie przekazanie jest niezbędne w celu zapewnienia niezbędnej opieki medycznej. W związku z tym zgodnie z prawem możliwe musi być na przykład przekazanie danych (w tym pewnych danych osobowych), jeżeli osoba, której dane dotyczą, podczas przebywania poza granicami UE jest nieprzytomna i wymaga natychmiastowej opieki medycznej, a jedynie podmiot przekazujący dane (tj. lekarz tej osoby), prowadzący praktykę w państwie członkowskim UE, jest w stanie dostarczyć takie dane. w takich przypadkach prawo przewiduje, że ryzyko doznania poważnej szkody przez osobę, której dane dotyczą, przeważa nad aspektami ochrony danych”;
  • zgoda osoby, której dane dotyczą (art. 49 ust. 1 lit. a RODO) – konkretnie na przekazywanie jej danych poza EOG, przy świadomości ewentualnego ryzyka ze względu na brak decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony oraz na brak odpowiednich zabezpieczeń.

Akredytowany kurs IOD
potwierdzi Twoje wysokie kompetencje

Przygotuj się do pełnienia funkcji inspektora ochrony danych. Jakość kursu potwierdził Mazowiecki Kurator Oświaty. Zapraszamy!
WYBIERZ TERMIN
Jeśli do Twojej sytuacji nie pasują wyżej wymienione podstawy, to zgodnie z art. 49 ust. 1 akapit drugi RODO „przekazanie do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej może nastąpić wyłącznie, gdy przekazanie nie jest powtarzalne, dotyczy tylko ograniczonej liczby osób, których dane dotyczą, jest niezbędne ze względu na ważne prawnie uzasadnione interesy realizowane przez administratora, wobec których charakteru nadrzędnego nie mają interesy ani prawa i wolności osoby, której dane dotyczą a administrator ocenił wszystkie okoliczności przekazania danych i na podstawie tej oceny zapewnił odpowiednie zabezpieczenia w zakresie ochrony danych osobowych. Administrator informuje organ nadzorczy o przekazaniu”. Jak wynika z motywu 113 RODO, przy zastosowaniu tego wyjątku „administrator powinien zwrócić szczególną uwagę na charakter danych osobowych, cel i czas trwania proponowanej operacji przetwarzania lub proponowanych operacji przetwarzania oraz na sytuację w państwie pochodzenia, państwie trzecim i państwie ostatecznego przeznaczenia. […] Gdy chodzi o cele badań naukowych lub historycznych lub cele statystyczne, należy wziąć pod uwagę uzasadnione oczekiwania społeczne co do rozwoju wiedzy”.

Zarówno wyjątki w zakresie zgody na przekazanie oraz umowy z osobą, której dane dotyczą, lub w interesie tej osoby (art. 49 ust. 1 lit. a–c RODO), jak i art. 49 ust. 1 akapit drugi RODO nie mają zastosowania do działalności prowadzonej przez organy publiczne w ramach wykonywania przysługujących im uprawnień publicznych (art. 49 ust. 3 RODO). Jeżeli przekazujemy dane osobowe w celu wykonania wyroku sądu lub trybunału lub decyzji organu państwa trzeciego, to art. 48 RODO wymaga, aby podstawą takiego przekazywania była umowa międzynarodowa, obowiązująca między wzywającym państwem trzecim a Unią lub państwem członkowskim.

Podsumowanie

Przekazywanie danych osobowych do państw trzecich i organizacji międzynarodowych może okazać się o wiele łatwiejsze, jeśli zastosujemy jasny schemat postępowania, czyli w skrócie:

  1. ocena, czy dochodzi do przekazywania danych poza EOG, a jeśli tak, to wskazanie, w jakim kontekście, zakresie, z jaką częstotliwością i do jakich państw trzecich lub organizacji międzynarodowych dane mają być przekazywane,
  2. ustalenie ewentualnych zagrożeń dla danych osobowych przetwarzanych po przekazaniu do EOG i ograniczenie przekazywania wyłącznie do przypadków, w których będziemy w stanie zapewnić adekwatny poziom bezpieczeństwa (najlepiej w ramach dokonania oceny skutków dla ochrony danych – DPIA),
  3. ustalenie podstaw prawnych przekazywania poza EOG, wybranych spośród możliwości wskazanych powyżej.

Poza powyższymi krokami należy pamiętać o uwzględnieniu faktu przekazywania danych poza EOG w ramach klauzul informacyjnych, rejestru czynności przetwarzania i innych dokumentów przeznaczonych do zapewnienia zgodności z RODO (np. klauzul zgód na przetwarzanie danych osobowych).

Czytaj także:

Najczęstsze błędy przy zawieraniu umów powierzenia
Pamiętaj: sprawdź link, zanim klikniesz!
Never gonna give you up!
Check the link before you click
Never gonna give you up!

Czy ankieta bezpieczeństwa dla podmiotu przetwarzającego powinna być indywidualnie dostosowana do każdej umowy powierzenia/ konkretnego rodzaju usług?

Nie ma konieczności, aby ankieta była dopasowywana każdorazowo do konkretnej umowy/konkretnego rodzaju usług świadczonych przez potencjalnego procesora. Z jednej strony byłoby to czasochłonne, a z drugiej nie jestem przekonana, czy byłoby efektywne: o ile możemy mniej więcej ocenić, które z wymagań co do zasady powinny być realizowane przez dany podmiot i o które warto zapytać w ankiecie, to trudno dopasować pytanie idealnie pod danego kontrahenta.

Wydaje się, że najlepszym rozwiązaniem byłoby stworzenie paru wersji ankiety dla procesora, np. szczegółowej (przesyłanej podmiotom dostarczającym rozwiązania IT czy firmom kadrowo-płacowym) i uproszczonej (dla podmiotów, którym będziemy powierzać dane w ograniczonym zakresie).

Wynik takiej ankiety mógłby być weryfikowany przez IOD, który na jej podstawie podejmowałby decyzję o tym, czy dany podmiot daje odpowiednie gwarancje związane z zapewnieniem bezpieczeństwa danym osobowym.

Zapytaj o ofertę

 

Katarzyna Szczypińska

Czy zasadne jest zawarcie umowy powierzenia z podmiotem świadczącym usługi migracji danych?

Umowę powierzenia danych osobowych należy zawrzeć wówczas, gdy administrator zleca innemu zewnętrznemu podmiotowi przetwarzanie danych osobowych  w jego imieniu. Opisana sytuacja zlecenia przez administratora danych zewnętrznemu podmiotowi usługi migracji danych z jednego serwera na drugi będzie się wiązała z powierzeniem danych osobowych do przetwarzania. Przetwarzanie danych osobowych zgodnie z treścią art. 4 pkt. 1 RODO to nie tylko ich gromadzenie,  ale również inne operacje wykonywane na danych, takie jak ich przeglądanie, przesyłanie czy przenoszenie.

Taka czynność będzie się zatem mieściła się w pojęciu przetwarzania danych osobowych. Podsumowując, w sytuacji zlecenia innemu zewnętrznemu podmiotowi usługi migracji danych powinna być zawarta umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych.

Zapytaj o ofertę

 

Katarzyna Szczypińska

Czy kancelaria prawna prowadzona przez adwokata lub radcę prawnego powinna podpisywać umowę powierzenia danych osobowych z klientami?

Kancelaria prawna nie powinna ze swoim klientem zawierać umowy powierzenia danych osobowych w ramach realizacji usługi świadczenia pomocy prawnej związanej z prowadzeniem sprawy sądowej. Radca prawny lub adwokat wykonujący zawód w ustawowo określonych formach nie jest podmiotem przetwarzającym w zakresie przetwarzania danych związanych ze świadczeniem pomocy prawnej. Argumentem przemawiającym za takim stanowiskiem jest to, że istotą podmiotu przetwarzającego jest podporządkowanie się decyzjom administratora w zakresie przetwarzania danych osobowych.

Dodatkowo świadczenie usług prawnych w sposób zgodny z prawem oraz zasadami etyki, z równoczesnym zachowaniem tajemnicy zawodowej, wymaga samodzielnego podejmowania decyzji przez profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto należy wskazać, że wykonywanie poleceń klienta (występującego jako ADO) przez prawnika stworzyłoby ryzyko nie tylko komplikacji przy wykonywaniu czynności zawodowych, lecz także (a może przede wszystkim) naruszenia zasad etyki.

Zapytaj o ofertę

 

Katarzyna Szczypińska

Czy procesor powinien ujawniać podmiotowi, z którym łączy go umowa powierzenia, treść polityki ochrony danych osobowych obowiązującej w jego organizacji?

Zapis dotyczący tego, że podmiot przetwarzający zobowiązuje się do udostępnienia dokumentacji z zakresu ochrony danych osobowych, w tym polityki ochrony danych osobowych, jest niewłaściwy. Podmiot, jakim jest administrator danych osobowych (ADO), powinien oczywiście być uprawniony do kontroli procesora, niemniej jednak kontrola ta nie powinna polegać na udostępnieniu całej dokumentacji, w tym polityki ochrony danych osobowych, która reguluje pozycję procesora jako ADO – niezależnie od pozycji procesora w ramach relacji powierzenia.

Można zapisać, że ADO będzie miał wgląd do wyciągu z polityki ochrony danych w części dotyczącej powierzenia oraz do wyciągu z rejestru kategorii czynności przetwarzania jego dotyczących czy możliwość weryfikacji nadanych upoważnień lub odebranych oświadczeń o zachowaniu poufności, podpisanych przez pracowników, który przetwarzają takie dane w ramach zawartej umowy. W pozostałym zakresie wszelkie inne informacje stanowią wewnętrzną dokumentację podmiotu, która nie powinna być ujawniana.

Zapytaj o ofertę

 

Katarzyna Szczypińska

Czy pomiędzy uczelnią/szkołą a zakładem pracy powinna zostać zawarta umowa powierzenia danych osobowych?

Umowę powierzenia danych administrator jest zobowiązany zawrzeć wówczas, gdy powierza do przetwarzania dane osobowe innemu zewnętrznemu podmiotowi w jego imieniu i na jego rzecz. Udostępnienie danych osobowych oznacza zaś sytuację, w której administrator danych osobowych ujawnia/udostępnia dane osobowe innemu zewnętrznemu podmiotowi do realizacji jego własnych celów przetwarzania i własnymi sposobami. W przypadku zawarcia umowy o praktyki studenckie pomiędzy uczelnią (administratorem danych osobowych studentów) a zakładem pracy będzie dochodziło do udostępnienia danych osobowych, nie zaś do ich powierzenia.

Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia fakt, że zakład pracy z chwilą otrzymania od uczelni danych osobowych studenta będzie je przetwarzał we własnych celach przetwarzania tj. ewidencja wejść i wyjść, ewidencja czasu praktyki czy nadanie studentowi upoważnienia do przetwarzania danych osobowych). Ponadto również zakład pracy będzie decydował o sposobach przetwarzania otrzymanych danych osobowych. .

Powyższe przemawia za tym, aby uznać zakład pracy za niezależnego administratora danych osobowych, a nie podmiot przetwarzający dane osobowe.

Zapytaj o ofertę

 

Katarzyna Szczypińska

Czy w umowie powierzenia procesor może wpisać postanowienie o stawce za godzinę pracy jego IOD przy obsłudze audytu administratora?

W mojej ocenie będzie to zależało od charakteru współpracy administratora i procesora. Trudno oczekiwać pełnej i nieograniczonej obsługi indywidualnej administratora w każdym aspekcie, bez dodatkowych kosztów, jeśli zakres współpracy jest bardzo ograniczony i sprowadza się do paru godzin obsługi w miesiącu za np. łączną kwotę 600 zł.

Dlatego są głosy, że można uznać za dopuszczalne ustalenie, że koszty procesora ponoszone w związku z inspekcją/audytem powinny być zwrócone przez prowadzącego audyt administratora przy czym powinny to być faktyczne koszty i to w rozsądnej wysokości. Uzasadnione wydaje się pokrycie kosztów pracy pracowników procesora, którzy będą zaangażowani w czynności audytowe (np. koszty pracy pracownika procesora towarzyszącego prowadzącemu inspekcję w pomieszczeniach procesora).

Znajdą się też głosy przeciwne, że takie działania ograniczają przysługujące administratorowi prawo do audytu. Rekomendowanym byłoby tu znalezienie złotego środka, czyli przykładowo ustalenie opłat za zaangażowanie IOD w audyt inny niż wstępny/coroczny/związany z konkretnym naruszeniem, tj. że dodatkowe opłaty byłyby związane z tymi „nadprogramowymi” audytami.

Zapytaj o ofertę

 

Katarzyna Szczypińska

Audyt wewnętrzny i zewnętrzny: kiedy zasadne jest nadanie upoważnienia audytorom, a kiedy zawarcie umowy powierzenia?

W przypadku audytu wewnętrznego osoby przeprowadzające audyt powinny posiadać upoważnienie do przetwarzania danych osobowych na potrzeby czynności związanych z audytem. W przypadku audytu zewnętrznego konieczność zawarcia umowy powierzania będzie zależna od tego, czy audyt jest przeprowadzany na zlecenie podmiotu administratora – wówczas umowa powierzenia powinna być zawarta. Jeśli audyt zewnętrzny jest przeprowadzany przez podmiot działający w oparciu o konkretne przepisy prawa, wówczas podmiot ten działa w oparciu o przepisy rangi ustawowej, nadające mu prawo do przeprowadzenia audytu/kontroli.

Zapytaj o ofertę

 

Katarzyna Szczypińska

Szkolenie RODO od podstaw

Szkolenie dla osób, które zaczynają swoją „przygodę” z RODO i z funkcją inspektora ochrony danych.

Zobacz więcej
Tomasz Ochocki
Tomasz Ochocki
Kierownik zespołu merytorycznego.
Ekspert ds. ochrony danych.
Audytor wiodący systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji (ISO/IEC 27001:2013), zarządzania ciągłością działania (ISO 22301) oraz audytor wewnętrzny ISO/IEC 27701. Ukończył podyplomowe studia z zakresu ochrony danych osobowych i informacji niejawnych oraz analizy bezpieczeństwa i zagrożeń terrorystycznych.

Autor oraz prelegent dedykowanych szkoleń pracowniczych z zakresu bezpieczeństwa informacji.

Współautor opracowania: "RODO Nawigator", "DODO Nawigator" oraz książki: "Ustawa o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości. Komentarz".

Adw. Łukasz Pociecha
Adw. Łukasz Pociecha
Ekspert ds. ochrony danych.
Swoje doświadczenie zawodowe zdobywał współpracując z kancelariami specjalizującymi się w obsłudze przedsiębiorców, w tym klientów korporacyjnych. Audytor wiodący ISO/IEC 27001.

Do jego kompetencji należy kompleksowa obsługa klientów w zakresie ochrony danych osobowych i bezpieczeństwa informacji, w tym m.in.: sporządzenie opinii prawnych i umów, prowadzenie szkoleń oraz przeprowadzanie audytów. Posiada aktualny certyfikat metodyki zarządzania projektami PRINCE2.

Współautor książki: "Ustawa o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości. Komentarz".

Barbara Matasek
Barbara Matasek
Ekspert ds. ochrony danych
Doktorant w Kolegium Prawa Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie. Odpowiada za przeprowadzanie audytów, przygotowanie dokumentacji w zakresie ochrony danych osobowych oraz doradztwo prawne.

Swoje zainteresowania skupia wokół prawa handlowego i prawa cywilnego, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących ochrony danych osobowych. Doświadczenie zawodowe zdobywała pracując w kancelariach prawnych oraz jako asystent sędziego.

Współautorka poradnika: "Jak przygotować się do kontroli".